
Een vaak vergeten groep in de literatuur, maar ook in de hulpverlening, zijn de tienervaders. Met tienervader bedoelen we hier niet noodzakelijk de partner van het meisje dat zwanger wordt (dat kan immers ook een volwassen man zijn), maar wel de jongen (jonger dan 20 jaar) die een zwangerschap veroorzaakt, onafhankelijk van de uitkomst van deze zwangerschap.
Hoe is het voor een jongen van nog geen twintig om te weten te komen dat zijn (tijdelijke) partner zwanger is? Hoe neemt hij deel in het beslissingsgesprekken over de zwangerschap? Hoe is het voor hem om een - al dan niet zelfgekozen - abortus te verwerken? Hoe kan hij - als de zwangerschap uitgedragen wordt - een relatie opbouwen met het kind? Wil hij dat ook?
Tienervaders hebben in het algemeen een slecht imago. Als er voor de moeder al een vorm van medelijden en begrip bestaat, dan is dat voor de vader meestal niet of veel minder het geval. Men verwijt hem zijn onverantwoord gedrag. Hij wordt dan ook vaak zo snel mogelijk buiten spel gezet, bv. door de ouders van het meisje. Ook in de hulpverlening wordt meestal weinig tijd vrijgemaakt voor de tienervader. Dikwijls zoekt het meisje hulp en steunt men haar in haar beslissingsproces. Men informeert naar de vader, maar men geeft hem, om de zelfstandigheid van het meisje te waarborgen, vaak geen stem in het proces. Men gaat er dan van uit dat de vader er toch niets mee te maken wil hebben; dat hij de zwangerschap liefst kwijt dan rijk is.
Wil je graag meer weten over tienervaders en hoe je hen wel eer aan doet in het zwangerschaps- en ouderschapsproces, dan kan je hier brochures bestellen over dit onderwerp.
In het derde nummer van Zijaanzicht van 2007 schreef Johan Tuerlinckx een artikel: Aandacht voor de (tiener)vader tijdens de zwangerschap.